منتقد:«نیلوفر پژوه» عکاس:«وحید»آنچه در نگاه اول به این ثبت مخاطب را محصور خویش میکند هماهنگی وروشنایی یکنواخت آرامبخش حاکم برقاب است.این هماهنگی عامل انسانی با صحن سنتی نشان از تلفیق و ترکیب هستی ومهمترین پارادوکس موجود که نمایشی مشترک است ازتلفیق با سنت واصالت برای انسان،این چنین به نمایش در آمد